مقاله شماره چهار: گام های عملی جهت بهبود روابط عاطفی– بخش دوم

در مقاله قبلی (سوم) به گام های عملی اول و دوم یعنی “قبل از حرف زدن بیاندیشید” و “برای تفاوت ها ارزش قائل شویم” به تفصیل پرداختیم. در این مقاله به دوگام دیگر جهت بهبود روابط عاطفی می پردازیم.

مقاله سوم: گام های عملی جهت بهبود روابط عاطفی – بخش اول

۳-    خوب گوش کردن را تمرین کنید.

خوب گوش کردن به چه معناست؟ آیا همین که به صورت همسر یا طرف مقابل نگاه کنیم اما وجودمان و روحمان در جای دیگری باشد، به معنای گوش دادن موثر است؟ بهبود روابط عاطفی  با تمام وجود به حرف های همسرمان گوش دهیم، وسط کلام به او نگوییم که “حرفات تمام شد” “همه حرفاتو گفتی؟” به ویژه برای خانم ها بسیار مهم است که مرد زندگیشان به حرفهای آنها خوب گوش کند حتی اگر راهکاری ارائه ندهد. چنان به حرفهای همسرمان گوش کنیم که انگار در یک مذاکره مهم هستیم و می خواهیم از نقطه نظر طرف مقابل آگاه شویم. مسلما در این حالت علاوه بر رعایت ادب و خوب گوش دادن سعی می کنیم با سوالات مناسب دیدگاه طرف را کاملا درک و ابهامات خودمان را هم درک کنیم. ما اغلب در این مورد ضعف هایی داریم و لازم است تمرین هایی داشته باشیم:

  • یک نفر از زوجین صحبت کند، دیگری خوب گوش کند، وسط حرف همسرتان نپرید، بعد شخص شنونده همان صحبت هایی را که شنیده است برای گوینده به زبان خوش بازگو کند. اوایل می بینید که صحبت شنیده شده با گفته شده خیلی متفاوت است! اما با تمرین پیشرفت میکنیم و متوجه می شویم بسیاری از سوء تفاهم های ما با همسرانمان یا اطرافیانمان ناشی از درک اشتباه است! فایده دیگر این تمرین، ایجاد هماهنگی و همدلی و درک بیشتر بین ما و همسرمان است.
  • موقع صحبت همسرمان اگر حواسمان پرت شد، دوباره سعی کنیم که تمرکز کنیم به محیط برگردیم و به صحبت های او گوش بدهیم.
  • هر جای صحبت او که برای ما گنگ بود، از همسرمان توضیح بیشتری بخواهیم یا بگوییم “منظورت این بود؟”

 

۴-    هرگز موقع عصبانیت، تصمیمی نگیریم، حرفی نزنیم و اقدامی انجام ندهیم.

وقتی ما عصبانی هستیم مغز ما به صورت احساسی تصمیم می گیرد. عصبانیت کنترل نشده را می توان به گلوله برفی تشبیه نمود که از بالای کوه می غلتد و با پایین آمدن خود بزرگ و بزرگ تر میشود و اگر کنترل نشود به یک توپ بزرگ تبدیل میشود که می تواند همه چیز را نابود کند. اما اگر بتوانیم آنرا در همان ابتدا کنترل کنیم آن گلوله کوچک نمی تواند خسارت چندانی وارد کند. پس از این به بعد موقع عصبانیت یاد آن گلوله برف کوچک در سرازیری بیافتیم که اگر شتاب بگیرد رابطه عاطفی بین ما و همسرمان  و حرمتهای بین ما را چنان تخریب می کند که قابل برگشت نباشد. یا حتی از آن بدتر به زد و خورد فیزیکی منجر شود. گاهی این صدمات جبران پذیر نیست یا سخت قابل جبران است. بهتر است در هنگام عصبانیت از آن محل دور شویم مثلا اگر از همسرمان درمنزل عصبانی شویم، بهتر است از منزل خارج شویم کمی قدم بزنیم ببینیم مشکل دقیقا کجاست و عصبانیت ما از همسرمان به دلیل چیست. مثلا از اینکه او  پیگیر درس بچه نبوده و فرزند شما در یک درس نمره خیلی پایینی کسب کرده است. وقتی منطقی تر به موضوع نگاه می کنیم متوجه می شویم که ما هم به عنوان یکی از والدین به اندازه همسرمان مقصر هستیم و دلیل عصبانی شدنمان ما الکی بوده و نیازی به خشمگین شدن نبود. حال اگر با حالت عصبانی با همسرمان صحبت می کردیم احتمالا کار به ناسزا و جاهای باریک میکشید.

یک داستان جالب با دو رفتار مختلف:

یک روز در حالی که مشغول صرف صبحانه با همسر و دختر  پنج ساله مان هستیم و به جلسه مهم کاری امروز می اندیشیم، ناگهان با شیطنت دختر کوچولوی ما،  فنجان قهوه روی شلوار ما می ریزد،

ادامه داستان با دو رفتار متفاوت:

رفتار اول: ما به شدت عصبانی می شویم و برای خالی شدن تصمیم می گیریم و اقدام می کنیم پس کودکمان را به شدت تنبیه می کنیم و سر همسرمان هم فریاد می زنیم. همسرمان هم به شدت از دست ما ناراحت می شود. کودک به شدت گریه می کند. خیلی سردرگم و عصبانی هستیم. کت و شلوار را عوض میکنیم. مدتی زمان می برد تا همسرمان کودک را آرام کند. بالاخره با عجله به سمت مهد کودک رانندگی میکنیم تا از جلسه باز نمانیم یک موتوری جلوی ما می پیچد، تا آمدن افسر و کشیدن کروکی می فهمیم که از زمان جلسه گذشته است. با هزار بدبختی به شرکت می رسیم که رئیسمان با توپ پر به استقبالمان می آید و ما هم از خجالتش درمیاییم و خلاصه اخراج! عصر متوجه میشویم همسرمان هم با کودکمان ما را ترک کرده است! عجت روز نحس و بیخودی بود! چون موقع عصبانیت حرف زدیم، تصمیم گرفتیم و اقدام هم کردیم!

رفتار دوم: ما به شدت عصبانی هستیم، اما آنرا بروز نمی دهیم. محل را ترک کرده، کت و شلوار را عوض میکنیم. یک آدامس برای حفظ آرامش مان می جویم. کودک را با آرامش به مهد می رسانیم و بعد از آن در جلسه مقتدر ظاهر می شویم، نتیجه بسیار خوب است. رئیس راضی است و ضمن تشکر از ما برای ما پاداش می نویسد. عصر با آرامش به دختر دوست داشتنی مان تذکر می دهیم که هنگام صرف صبحانه بیشتر دقت کند. امروز عالی بود چون موقع عصبانیت حرفی نزدیم، تصمیمی نگیریم و اقدامی نکردیم!

از همین حالا نهایت تلاشمان را به کار می بریم تا وقتی عصبانی شدیم، دیگر حرفی نزنیم، تصمیمی نگیریم و اقدامی نکنیم. بلکه محیط را ترک کنیم و با خود بیاندیشیم که چرا عصبانی هستیم و علت واقعی عصبانی شدن ما چیست، سهم ما از این موضوع چقدر است آیا خودمان مقصر اصلی ماجرا نیستیم! و باز هم حتما موارد را جهت بهبود روابط عاطفی مان یادداشت کنیم!

می توانید آن را با دوستانتان به اشتراک بگذارید

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

1 نظر

  1. ‍پینگ بک: مقاله شماره نه: چرا توهین و تحقیر؟ | امیر حسین سالمی-روابط عاطفی

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *